Hier ben ik weer

Hallo,

Na 9 maanden schrijf ik nog eens op deze blog. Heb nog een andere blog waar ik het afgelopen jaar meer op geschreven heb dan op deze blog.

In die 9 maanden is er zoveel gebeurd… Het begon allemaal met onze verbouwing. We gingen 3 maanden wonen bij papa en mama. We zouden Kobe meenemen en Klara bij vrienden laten logeren. Na 14 dagen liep dit echter uit de hand. Klara had duidelijk last van verlatingsangst. Ze deed dan ook al het mogelijke om bij ons te zijn. Verschillende keren zijn we naar haar op zoek moeten gaan. De blik in haar ogen als we ze telkens weer moesten achterlaten, sprak boekdelen. Dan maar Klara bij ons genomen en Kobe bij vrienden gezet.

Dat ging een pak makkelijker. Kobe paste zich heel goed aan en toonde weinig blijk van heimwee. Met Klara gingen we 3 maal per dag op pad in het park. Daar had ze een grote lege plek waar ze los kon lopen.

Toen ons huisje af was, kwam Kobe terug thuis. Het verliep echter weer niet zoals verwacht. Putten graven, in het slijk rollen en daarna blaffen, was Kobe’s nieuwe hobby. Daarbij moest Klara ook zeker van de partij zijn. Hij gunde Klara dan ook geen 5 minuten rust. Na dit zo enkele dagen te hebben aangezien, zijn we overgegaan op een ingrijpende beslissing: Kobe definitief terug te laten gaan naar de plek waar hij tijdens onze verbouwingen zo gelukkig was geweest. Het was enorm pijnlijk, maar een andere oplossing (buiten ons nieuwe huis te laten ruïneren) zagen we op dat moment niet. Voor ons was het voornamelijk ook Kobe die gelukkig moest zijn en wij die een plezant leven moesten kunnen leiden.Daar zou hij absoluut gelukkig zijn.

Veel mensen begrepen niet waarom het dan net Kobe was die we lieten gaan omdat hij onze eerste pup was. Klara hadden we immers uit het asiel gehaald. Klara heeft duidelijk gekozen om hier haar thuis te willen houden en dat voor de rest van haar leven. Ze zou zich door haar verleden moeilijk opnieuw kunnen hechten. De idee om haar van ons te scheiden, zou zowel haar en daarom ook ons teveel pijn doen.

We zien nu een gelukkige Kobe en een gelukkige Klara. Kobe herkent ons nog, maar heeft zich helemaal gehecht aan zijn nieuwe grote gezin. Wij komen niet meer op de eerste plaats en dat is goed. Klara is gelukkiger dan ooit. Ze kan zich tijdens onze wandelingen volledig laten gaan, en is altijd vlak bij ons.

Waar mijn verhaal over Kobe hier ooit begon, zal het hier nu ook eindigen. Kobe lieve schat, ik zie je nog altijd supergraag en wens je het allerbeste hondenleven toe!

Dikke knuffel

je baasje

Het verhaal van Edgar Sawtelle

Het is nu net bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste bericht schreef. Vandaag voel ik opnieuw de nood om op deze blog te schrijven. Het gaat met Klara en Kobe zeer goed. Ze hebben elk hun plaats gevonden. Kobe is veel rustiger geworden en tijdens onze wandelingen kan hij perfect naast me lopen.Klara heeft ook een heel proces doorlopen. We moesten haar nog erg gewoon maken aan bepaalde geluiden en  haar leren wandelen aan de lijn. Er valt nog heel wat te leren in contact met andere honden, dat is een doelstelling voor dit jaar.

Kobe ken ik ondertussen sinds puppy en hij zit zo eenvoudig in elkaar. Hij vraagt duidelijkheid, een wandeling en kinderen om hem heen om te entertainen (en andersom). Klara daarentegen is een complexere hond. Ze is zoveel gevoeliger en ook een pak intelligenter. Zoveel meer betrokken. Het verbaast me nog elke dag dat deze hond in een asiel is beland. Volgens mij is zij de perfecte hond voor mij. Ik heb de indruk dat ze mij een stuk kan geven van datgene dat ik ik soms zo hard in mijn leven mis…Het lijkt alsof ze in mijn ziel kan kijken.

Dit even terzijde wilde ik nog het volgende kwijt. Tijdens onze fantastische vakantie in de Dordogne las ik een prachtig boek: Het verhaal van Edgar Sawtelle. Het boek gaat over een jongen in Canada opgegroeid op een boerderij waar zijn vader een eigen hondenras kweekt “Sawtelle honden”. De jongeman maakt een aantal ingrijpende gebeurtenissen mee. De honden zijn zijn houvast. Het boek is geschreven vanuit het hoofdpersonage, maar een aantal hoofdstukken zijn ook geschreven vanuit het standpunt van de honden. Voor mij was het hét meest emotionele boek dat ik in 2009 heb gelezen. Over de relatie tussen hond en mens is nog maar weinig geschreven, zeker in romanvorm.

Nieuwe vakantieplannen

Onze vakantiebestemming op Ile de ré is afgelast. Het slechte weer en het vreemde contract van de huisbaas heeft ervoor gezorgd dat we andere oorden gaan opzoeken.
Deze keer wordt het opnieuw de Provence. Voor de zoveelste keer, maar blijkbaar keren we toch altijd naar daar weer. Op de website van abritel zagen we dat ze 50% korting gaven op een megavilla met zwembad met zicht op de Ventoux. Deze kans hebben we dan maar direct gegrepen. Dus als alles goed gaat met het contract dan zijn we weg.
Olé…eerst nog even serieus hard doorwerken…

Ile-de-ré

Eindelijk,onze vakantie ligt vast. We gaan naar Ile-de-Ré. We zijn hier enkele jaren geleden in september al geweest en toen was het zalig. Ik hoop dat we deze keer ook zo’n mooi weer zullen hebben. We hebben iets gevonden waar de honden mee naartoe kunnen gaan en waar de tuin volledig afgesloten is.

Verbouwingen

Eindelijk hebben we de definitieve datum te horen gekregen voor onze verbouwingen. 15 mei 2009 wordt het hier allemaal ondersteboven gehaald. Tegen dan moeten de honden een eigen onderkomen hebben in de garage. Deze worden dan deels omgebouwd tot hondenhokken. We zouden hier al mee starten ergens in september zodat ze kunnen wennen aan hun nieuwe woonst. Zowel voor ons als voor hun zal dit een beter onderkomen zijn dan de veranda waar ze nu zitten. Minder vuil in huis en ongelukjes (Klara had vannacht een acute aanval van diaree) zijn dan minder erg.
Ondertussen gaat het al weer beter tussen mijn 2 viervoeters. Ze kunnen terug samen zijn in 1 ruimte en als Kobe weer een beetje te ver gaat in het irriteren van Klara (springen, crossen, trekken aan de poten van Klara) dan kappen wij een glas water over meneer zijn hoofd om wat af te koelen. Zo leert hij wie er de baas is en dat uitdagend gedrag naar Klara toe, niet is toegestaan.

Kobe op vakantie

Kobe verblijft momenteel bij mijn ouders. Ze hebben het allemaal naar hun zin…

Positieve evolutie

Vanaf nu gaat het precies alleen maar de goede richting uit tussen mijn 2 vriendjes. Er wordt nog hevig gesnuffeld als ze bij elkaar zijn, maar geblaf en gegrom van Klara is er niet meer bij. Nog een paar dagen en dan kan het allemaal voorbij zijn. Oef!