Nieuwe vakantieplannen

Onze vakantiebestemming op Ile de ré is afgelast. Het slechte weer en het vreemde contract van de huisbaas heeft ervoor gezorgd dat we andere oorden gaan opzoeken.
Deze keer wordt het opnieuw de Provence. Voor de zoveelste keer, maar blijkbaar keren we toch altijd naar daar weer. Op de website van abritel zagen we dat ze 50% korting gaven op een megavilla met zwembad met zicht op de Ventoux. Deze kans hebben we dan maar direct gegrepen. Dus als alles goed gaat met het contract dan zijn we weg.
Olé…eerst nog even serieus hard doorwerken…

Ile-de-ré

Eindelijk,onze vakantie ligt vast. We gaan naar Ile-de-Ré. We zijn hier enkele jaren geleden in september al geweest en toen was het zalig. Ik hoop dat we deze keer ook zo’n mooi weer zullen hebben. We hebben iets gevonden waar de honden mee naartoe kunnen gaan en waar de tuin volledig afgesloten is.

Verbouwingen

Eindelijk hebben we de definitieve datum te horen gekregen voor onze verbouwingen. 15 mei 2009 wordt het hier allemaal ondersteboven gehaald. Tegen dan moeten de honden een eigen onderkomen hebben in de garage. Deze worden dan deels omgebouwd tot hondenhokken. We zouden hier al mee starten ergens in september zodat ze kunnen wennen aan hun nieuwe woonst. Zowel voor ons als voor hun zal dit een beter onderkomen zijn dan de veranda waar ze nu zitten. Minder vuil in huis en ongelukjes (Klara had vannacht een acute aanval van diaree) zijn dan minder erg.
Ondertussen gaat het al weer beter tussen mijn 2 viervoeters. Ze kunnen terug samen zijn in 1 ruimte en als Kobe weer een beetje te ver gaat in het irriteren van Klara (springen, crossen, trekken aan de poten van Klara) dan kappen wij een glas water over meneer zijn hoofd om wat af te koelen. Zo leert hij wie er de baas is en dat uitdagend gedrag naar Klara toe, niet is toegestaan.

Kobe op vakantie

Kobe verblijft momenteel bij mijn ouders. Ze hebben het allemaal naar hun zin…

Positieve evolutie

Vanaf nu gaat het precies alleen maar de goede richting uit tussen mijn 2 vriendjes. Er wordt nog hevig gesnuffeld als ze bij elkaar zijn, maar geblaf en gegrom van Klara is er niet meer bij. Nog een paar dagen en dan kan het allemaal voorbij zijn. Oef!

Grote Liefde ?

Het is duidelijk dat Klara alle fasen van de loopse periode aan het doorlopen is. Ze was een hele week niet om aan te spreken (toch naar Kobe toe) en sinds gisteren heeft madam ni anders dan interesse in Kobe. Ze jankt en huilt om bij hem te zijn. Het huilen is dan echt als een wolf.

We hopen dat na deze woelige periode (we zijn er zelf al bijna even zot van aan het worden als de honden zelf) eindelijk de rust terugkeert en dat Klara Kobe opnieuw gaat aanvaarden als een kompaan. Ik heb er eerlijkgezegd soms mijn grote twijfels over want ondanks de grote liefde, staat haar haar nog recht omhoog als ze Kobe ziet.

Vandaag gaat Kobe dan ook logeren bij mijn ouders omdat het met die twee samen hier anders niet te doen is. Ik kan ze niet samen laten want dan hangen ze in een liefdesomhelzing en als het er te hevig aan toe gaat dan wordt er weer gegromd en gebeten.

Van kwaad naar erger

Sinds dat Kobe terug is van de dierenarts, is Klara agressief tegen Kobe. Ik kan op geen enkele manier de twee samen zetten of Klara zou Kobe opnieuw bijten. Kobe is daarentegen de braafheid hetzelve en doet niks verkeerd. Ik begrijp er helemaal niks meer van. Klara is tegen ons ontzettend lief en aanhankelijk maar ziet ze Kobe dan wordt ze superkwaad.

Daarstraks dan ook even gebeld met de dierenarts. Deze zei dat het misschien komt omdat Kobe nu anders ruikt en een kap aanheeft. Klara is ook loops. Ik moet de twee uit elkaar houden en het nog een dag aanzien.

Ik weet niet wat ik moet doen als dit zo blijft verder gaan…

Dierenarts deel 2

Daarstraks ben ik Kobe gaan afzetten bij de dierenarts. Hij moet in slaap gedaan worden en zijn wonden moeten gehecht worden. Hij kreeg een spuitje waardoor hij heel moe werd en sipjes keek. Ik heb hem met een beetje pijn in het hart achtergelaten, maar ik weet dat hij in goede handen is.

Strakjes mag ik hem gaan ophalen.

Klara is helemaal genezen. Die huppelt hier als een dartel kalfje rond en rond. Eten en spelen!!

Ik kreeg tijdens het schrijven van dit bericht telefoon: alles is goed verlopen met Kobe. Er zijn 3 draadjes gestoken en hij heeft een zalf gekregen voor aan zijn oor. Daar heeft hij een soort van eczeem opgelopen van te krabben (en van Klara die de hele tijd aan zijn oor zat te likken). Hij moet nu een kraag aan. Olé als dat zo loopt als de laatste keer: kraagje helemaal afgeknabbeld.

Dierenarts

Net terug van de dierenarts. Kobe en Klara moeten antibiotica krijgen. Kobe moet misschien vrijdag ook nog gehecht worden. Dat moeten we nog een beetje afwachten. Hij was superbraaf bij de dierenarts. Hij ziet er momenteel echt zo zielig uit met die mankepoot en dat onderdanige kopje.

Even schrikken

Gisteren was een serieus dieptepunt in de relatie tussen Kobe en Klara. Ze hebben voor de eerste keer serieus gevochten. Zelfs zo erg dat we even dachten dat we naar de dierenarts moesten om hun wonden te laten naaien.

Kobe is nogal een uitdager in de tuin en was de hele tijd naar Klara aan het blaffen en aan het rondcrossen omdat zij haar favoriete speeltje vasthad. Normaal gezien loopt Klara dan weg of duwt ze Kobe de kant in, maar deze keer liep de emmer bij Klara over.

Plots grepen ze elkaar vast in de nek en begonnen enorm hard te grommen en vreemd te blaffen. Kobe liet niet los en Klara ook niet. Ik liep naar binnen om Mario te gaan halen want ik zag direct dat het menens was. Mario wilde ze uit elkaar halen omdat hij zag dat ze elkaar serieus aan het pijndoen waren, maar ik was bang dat hij misschien ook gebeten zou worden en heb dan maar de tuinslang genomen. Ondertussen werd het gevecht alleen maar erger. Dus ik maar water sproeien op die twee en ja hoor gelukkig was toen alles voorbij.

Maar oh wat zagen ze eruit. Kobe had wonden aan zijn poten, zijn kop, zijn oksel en zijn oor. Klara alleen aan haar kop. Direct ontsmettingsmiddel genomen en de wonden uitgewassen. Ze waren allebei plots zo mak als een lammetje. De dierenarts opgebeld en daar mochten we naartoe als ze bleven bloeden. Dat was gelukkig niet echt nodig. Na een uur liep Kobe rond met een lamme poot en een heel triestig gezicht. Ik hoop dat hij nu zijn lesje geleerd heeft, maar ik had er wel mee te doen.