Positieve evolutie

Vanaf nu gaat het precies alleen maar de goede richting uit tussen mijn 2 vriendjes. Er wordt nog hevig gesnuffeld als ze bij elkaar zijn, maar geblaf en gegrom van Klara is er niet meer bij. Nog een paar dagen en dan kan het allemaal voorbij zijn. Oef!

Grote Liefde ?

Het is duidelijk dat Klara alle fasen van de loopse periode aan het doorlopen is. Ze was een hele week niet om aan te spreken (toch naar Kobe toe) en sinds gisteren heeft madam ni anders dan interesse in Kobe. Ze jankt en huilt om bij hem te zijn. Het huilen is dan echt als een wolf.

We hopen dat na deze woelige periode (we zijn er zelf al bijna even zot van aan het worden als de honden zelf) eindelijk de rust terugkeert en dat Klara Kobe opnieuw gaat aanvaarden als een kompaan. Ik heb er eerlijkgezegd soms mijn grote twijfels over want ondanks de grote liefde, staat haar haar nog recht omhoog als ze Kobe ziet.

Vandaag gaat Kobe dan ook logeren bij mijn ouders omdat het met die twee samen hier anders niet te doen is. Ik kan ze niet samen laten want dan hangen ze in een liefdesomhelzing en als het er te hevig aan toe gaat dan wordt er weer gegromd en gebeten.

Van kwaad naar erger

Sinds dat Kobe terug is van de dierenarts, is Klara agressief tegen Kobe. Ik kan op geen enkele manier de twee samen zetten of Klara zou Kobe opnieuw bijten. Kobe is daarentegen de braafheid hetzelve en doet niks verkeerd. Ik begrijp er helemaal niks meer van. Klara is tegen ons ontzettend lief en aanhankelijk maar ziet ze Kobe dan wordt ze superkwaad.

Daarstraks dan ook even gebeld met de dierenarts. Deze zei dat het misschien komt omdat Kobe nu anders ruikt en een kap aanheeft. Klara is ook loops. Ik moet de twee uit elkaar houden en het nog een dag aanzien.

Ik weet niet wat ik moet doen als dit zo blijft verder gaan…

Dierenarts deel 2

Daarstraks ben ik Kobe gaan afzetten bij de dierenarts. Hij moet in slaap gedaan worden en zijn wonden moeten gehecht worden. Hij kreeg een spuitje waardoor hij heel moe werd en sipjes keek. Ik heb hem met een beetje pijn in het hart achtergelaten, maar ik weet dat hij in goede handen is.

Strakjes mag ik hem gaan ophalen.

Klara is helemaal genezen. Die huppelt hier als een dartel kalfje rond en rond. Eten en spelen!!

Ik kreeg tijdens het schrijven van dit bericht telefoon: alles is goed verlopen met Kobe. Er zijn 3 draadjes gestoken en hij heeft een zalf gekregen voor aan zijn oor. Daar heeft hij een soort van eczeem opgelopen van te krabben (en van Klara die de hele tijd aan zijn oor zat te likken). Hij moet nu een kraag aan. Olé als dat zo loopt als de laatste keer: kraagje helemaal afgeknabbeld.

Dierenarts

Net terug van de dierenarts. Kobe en Klara moeten antibiotica krijgen. Kobe moet misschien vrijdag ook nog gehecht worden. Dat moeten we nog een beetje afwachten. Hij was superbraaf bij de dierenarts. Hij ziet er momenteel echt zo zielig uit met die mankepoot en dat onderdanige kopje.

Even schrikken

Gisteren was een serieus dieptepunt in de relatie tussen Kobe en Klara. Ze hebben voor de eerste keer serieus gevochten. Zelfs zo erg dat we even dachten dat we naar de dierenarts moesten om hun wonden te laten naaien.

Kobe is nogal een uitdager in de tuin en was de hele tijd naar Klara aan het blaffen en aan het rondcrossen omdat zij haar favoriete speeltje vasthad. Normaal gezien loopt Klara dan weg of duwt ze Kobe de kant in, maar deze keer liep de emmer bij Klara over.

Plots grepen ze elkaar vast in de nek en begonnen enorm hard te grommen en vreemd te blaffen. Kobe liet niet los en Klara ook niet. Ik liep naar binnen om Mario te gaan halen want ik zag direct dat het menens was. Mario wilde ze uit elkaar halen omdat hij zag dat ze elkaar serieus aan het pijndoen waren, maar ik was bang dat hij misschien ook gebeten zou worden en heb dan maar de tuinslang genomen. Ondertussen werd het gevecht alleen maar erger. Dus ik maar water sproeien op die twee en ja hoor gelukkig was toen alles voorbij.

Maar oh wat zagen ze eruit. Kobe had wonden aan zijn poten, zijn kop, zijn oksel en zijn oor. Klara alleen aan haar kop. Direct ontsmettingsmiddel genomen en de wonden uitgewassen. Ze waren allebei plots zo mak als een lammetje. De dierenarts opgebeld en daar mochten we naartoe als ze bleven bloeden. Dat was gelukkig niet echt nodig. Na een uur liep Kobe rond met een lamme poot en een heel triestig gezicht. Ik hoop dat hij nu zijn lesje geleerd heeft, maar ik had er wel mee te doen.

Regen, regen en nog eens regen

Vandaag zijn we vervroegd teruggekeerd van ons weekendje Nederland. Het hele weekend werden we geplaagd door regen en onweersbuien zodat we eigenlijk niet anders konden dan op onze kamer zitten. We hadden onze fietsen meegenomen, maar die hebben we helemaal niet kunnen gebruiken. Enkel gisteren hebben we even tussen de buien door een losloopgebied kunnen opzoeken vlakbij Roermond. Toen we net lekker gingen zitten om wat te drinken, was het opnieuw tijd voor een onweer. Regenjasjes helpen dan zelfs niet, want ik ben nat geworden tot op mijn ondergoed. Zelfs Klara keek vreemd op van al dat nat dat uit de hemel viel.

En dan de Bed en Breakfast. Onze kamer was oud, dat had nog wel wat z’n charmes, maar het hok waar Klara moest inzitten was donker, koud en stond vol oude rommel. En dat voor een hondvriendelijke overnachtingsplaats.
Zelfs een beetje spelen in de tuin zat er voor Klara niet in. Het arme beest had net 14 uur in haar hok moeten doorbrengen en dan nog was een kleine trip in de tuin teveel! Geen dieren in de vijver en in het zwembad. Alsof we dat zouden toelaten. Dan maar naar huis.

Honden in Holsbeek

Het hebben van een hond is prachtig, fantastisch, maar helaas is dat niet zo voor iedereen. Ook al hou ik me zoveel mogelijk aan alle regels en pas ik me zoveel mogelijk aan, toch krijg ik geregeld “stront” op mijn nek van onverdraagzame mensen.

Er zijn nogal redelijk veel honden te vinden in mijn buurt, maar van al die eigenaars ben ik (naar mijn eigen weten) de enige die 2 maal per dag met mijn beesten gaat wandelen. De rest van de honden draaien psychotisch rondjes in hun kleine achtertuintje. De eigenaars van deze arme schapen zijn dan meestal nog de meest onverdraagzame mensen.

Als ik dan ga wandelen wil ik graag mijn honden de nodige ruimte geven om zich te kunnen bewegen. Let op: ik laat nooit mijn honden los op plekken waar er volk is en als ik iemand zie, dan gaan ze direct aan de lijn. Mijn ene hond laat ik zelfs niet los omdat hij moeilijker luistert ook al is hij zachtaardiger dan de andere. Mijn andere hond staat altijd onder appel.

Maar wat kom ik dan soms toch tegen? Mensen die me beschuldigen van het feit dat ik mijn hond zou laten kakken op hun stoep??? Waar ze het halen? Mensen die me achteraf komen zeggen: ik heb je in de verte gezien vorige week en me verplichten om mijn hond aan de leiband te doen. Terwijl ze op een afgelegen grasveld liepen van 1ha. Dat stuk gras is naar mijn weten eigendom van de gemeente, maar het grenst wel toevallig aan hun eigen stukje tuin.

Dus ben ik vandaag tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk nergens mijn hond meer kan loslaten. Want ook vandaag is dus het laatste stukje groen en het enige dat zo ver verwijderd is van de bewoonde wereld, verboden terrein geworden. Het klinkt cliché maar dan vraag ik me af waar de verdraagzaamheid gebleven is.

In heel Holsbeek is er geen enkele hondenweide, terwijl Holsbeek zo’n prachtig dorp is. Zo groen, zo boordevol mooie natuur. Geef ons aub een grote afgebaakte hondenzone en geen klein bospleintje zoals in Linden. Zo’n bospleintje is een mooie start maar is veel te klein en wordtniet gebruikt waarvoor het eigenlijk dient.

Ik denk dat het tijd is dat ik de gemeente eens ga aanspreken.

Kobe op Café

Gisteren heb ik Kobe nog eens meegenomen naar mijn favoriete café. Vroeger zat hij dan continue op steentjes of stokjes te knabbelen op het terras, en te springen naar iedereen die voorbijkwam. Maar gisteren viel het me enorm op hoe Kobe toch wel zeer voorbeeldig is geworden. Ik ben zelf trots op het resultaat. Hij legde zich aan mijn voeten aan de toog en heeft zich enkele keren naar een aantal mensen begeven omdat die hem zelf aandacht gaven.

Er zat een klein meisje naast mij die niet aan hem kon weerstaan en vroeg of ze rondjes mocht lopen met hem buiten op het gras. Wat een schattig zicht! Kobe volgde haar zonder ook maar 1 keer de andere kant op te willen gaan.

Jammer dat ik weer die verdomde camera niet meehad.

PS: Klara zat met een groot bot thuis. Ze is nog niet toe aan dat soort uitstapjes. Dat komt nog wel.

The cave of the yellow dog

Vorige week deze prachtige film gezien. Een aanrader voor wie houdt van mooie landschappen, schattige kindjes en hondjes.