Na 9 maanden schrijf ik nog eens op deze blog. Heb nog een andere blog waar ik het afgelopen jaar meer op geschreven heb dan op deze blog.

In die 9 maanden is er zoveel gebeurd… Het begon allemaal met onze verbouwing. We gingen 3 maanden wonen bij papa en mama. We zouden Kobe meenemen en Klara bij vrienden laten logeren. Na 14 dagen liep dit echter uit de hand. Klara had duidelijk last van verlatingsangst. Ze deed dan ook al het mogelijke om bij ons te zijn. Verschillende keren zijn we naar haar op zoek moeten gaan. De blik in haar ogen als we ze telkens weer moesten achterlaten, sprak boekdelen. Dan maar Klara bij ons genomen en Kobe bij vrienden gezet.

Dat ging een pak makkelijker. Kobe paste zich heel goed aan en toonde weinig blijk van heimwee. Met Klara gingen we 3 maal per dag op pad in het park. Daar had ze een grote lege plek waar ze los kon lopen.

Toen ons huisje af was, kwam Kobe terug thuis. Het verliep echter weer niet zoals verwacht. Putten graven, in het slijk rollen en daarna blaffen, was Kobe’s nieuwe hobby. Daarbij moest Klara ook zeker van de partij zijn. Hij gunde Klara dan ook geen 5 minuten rust. Na dit zo enkele dagen te hebben aangezien, zijn we overgegaan op een ingrijpende beslissing: Kobe definitief terug te laten gaan naar de plek waar hij tijdens onze verbouwingen zo gelukkig was geweest. Het was enorm pijnlijk, maar een andere oplossing (buiten ons nieuwe huis te laten ruïneren) zagen we op dat moment niet. Voor ons was het voornamelijk ook Kobe die gelukkig moest zijn en wij die een plezant leven moesten kunnen leiden.Daar zou hij absoluut gelukkig zijn.

Veel mensen begrepen niet waarom het dan net Kobe was die we lieten gaan omdat hij onze eerste pup was. Klara hadden we immers uit het asiel gehaald. Klara heeft duidelijk gekozen om hier haar thuis te willen houden en dat voor de rest van haar leven. Ze zou zich door haar verleden moeilijk opnieuw kunnen hechten. De idee om haar van ons te scheiden, zou zowel haar en daarom ook ons teveel pijn doen.

We zien nu een gelukkige Kobe en een gelukkige Klara. Kobe herkent ons nog, maar heeft zich helemaal gehecht aan zijn nieuwe grote gezin. Wij komen niet meer op de eerste plaats en dat is goed. Klara is gelukkiger dan ooit. Ze kan zich tijdens onze wandelingen volledig laten gaan, en is altijd vlak bij ons.

Waar mijn verhaal over Kobe hier ooit begon, zal het hier nu ook eindigen. Kobe lieve schat, ik zie je nog altijd supergraag en wens je het allerbeste hondenleven toe!

Dikke knuffel

je baasje

Kobe ken ik ondertussen sinds puppy en hij zit zo eenvoudig in elkaar. Hij vraagt duidelijkheid, een wandeling en kinderen om hem heen om te entertainen (en andersom). Klara daarentegen is een complexere hond. Ze is zoveel gevoeliger en ook een pak intelligenter. Zoveel meer betrokken. Het verbaast me nog elke dag dat deze hond in een asiel is beland. Volgens mij is zij de perfecte hond voor mij. Ik heb de indruk dat ze mij een stuk kan geven van datgene dat ik ik soms zo hard in mijn leven mis…Het lijkt alsof ze in mijn ziel kan kijken.

Dit even terzijde wilde ik nog het volgende kwijt. Tijdens onze fantastische vakantie in de Dordogne las ik een prachtig boek: Het verhaal van Edgar Sawtelle. Het boek gaat over een jongen in Canada opgegroeid op een boerderij waar zijn vader een eigen hondenras kweekt “Sawtelle honden”. De jongeman maakt een aantal ingrijpende gebeurtenissen mee. De honden zijn zijn houvast. Het boek is geschreven vanuit het hoofdpersonage, maar een aantal hoofdstukken zijn ook geschreven vanuit het standpunt van de honden. Voor mij was het hét meest emotionele boek dat ik in 2009 heb gelezen. Over de relatie tussen hond en mens is nog maar weinig geschreven, zeker in romanvorm.

Kobe verblijft momenteel bij mijn ouders. Ze hebben het allemaal naar hun zin…

We hopen dat na deze woelige periode (we zijn er zelf al bijna even zot van aan het worden als de honden zelf) eindelijk de rust terugkeert en dat Klara Kobe opnieuw gaat aanvaarden als een kompaan. Ik heb er eerlijkgezegd soms mijn grote twijfels over want ondanks de grote liefde, staat haar haar nog recht omhoog als ze Kobe ziet.

Vandaag gaat Kobe dan ook logeren bij mijn ouders omdat het met die twee samen hier anders niet te doen is. Ik kan ze niet samen laten want dan hangen ze in een liefdesomhelzing en als het er te hevig aan toe gaat dan wordt er weer gegromd en gebeten.

Daarstraks dan ook even gebeld met de dierenarts. Deze zei dat het misschien komt omdat Kobe nu anders ruikt en een kap aanheeft. Klara is ook loops. Ik moet de twee uit elkaar houden en het nog een dag aanzien.

Ik weet niet wat ik moet doen als dit zo blijft verder gaan…

Daarstraks ben ik Kobe gaan afzetten bij de dierenarts. Hij moet in slaap gedaan worden en zijn wonden moeten gehecht worden. Hij kreeg een spuitje waardoor hij heel moe werd en sipjes keek. Ik heb hem met een beetje pijn in het hart achtergelaten, maar ik weet dat hij in goede handen is.

Strakjes mag ik hem gaan ophalen.

Klara is helemaal genezen. Die huppelt hier als een dartel kalfje rond en rond. Eten en spelen!!

Ik kreeg tijdens het schrijven van dit bericht telefoon: alles is goed verlopen met Kobe. Er zijn 3 draadjes gestoken en hij heeft een zalf gekregen voor aan zijn oor. Daar heeft hij een soort van eczeem opgelopen van te krabben (en van Klara die de hele tijd aan zijn oor zat te likken). Hij moet nu een kraag aan. Olé als dat zo loopt als de laatste keer: kraagje helemaal afgeknabbeld.